از ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۶، افسران IRCC که به یک پیشنهاد شغلی مشکوک می‌شوند باید پیش از رد درخواست، نامهٔ انصاف رویه‌ای بفرستند و به کارفرما فرصت پاسخ بدهند. چه چیز عوض شد، کارفرما چه باید بکند و چه چیز عوض نشده است.
IRCC نحوهٔ برخورد افسران با یکی از ناامیدکننده‌ترین نتایج پرونده‌های ورک‌پرمیت را تغییر داده است: ردی که به این دلیل صادر می‌شد که افسر مطمئن نبود شغل واقعی است، بی‌آنکه کارگر یا کارفرما فرصت پاسخ به نگرانی را داشته باشند. تا پیش از این، افسر می‌توانست به‌خاطر تردید در واقعی‌بودن شغل درخواست را رد کند، بدون اینکه نگرانی‌هایش را به متقاضی یا کارفرما بگوید و بدون اینکه به هیچ‌کدام فرصت پاسخ بدهد. طبق دستورالعمل‌های مؤثر از ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۶، افسری که دربارهٔ واقعی‌بودن پیشنهاد شغلی تردید دارد باید نامهٔ انصاف رویه‌ای (PFL) بفرستد، پرونده را در انتظار بگذارد و پیش از تصمیم به کارفرما اجازهٔ پاسخ بدهد. این موضوع دربارهٔ پرمیت‌های کاری وابسته به کارفرما در هر دو برنامهٔ کارگران خارجی موقت (مبتنی بر LMIA) و برنامهٔ تحرک بین‌المللی (معاف از LMIA) صدق می‌کند.
در ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۶ چه چیز تغییر کرد
این تغییرات در دستورالعمل داخلی IRCC برای افسران است، نه در خود قانون. افسران همچنان طبق بند ۲۰۰(۵) مقررات IRPR واقعی‌بودن را ارزیابی می‌کنند. تفاوت در روند کار است:
- هر جا نگرانی دربارهٔ واقعی‌بودن پیشنهاد پیش بیاید، افسر باید نامهٔ انصاف رویه‌ای بفرستد و به‌جای رد مستقیم، درخواست را در حالت انتظار بگذارد. CIC News این را الزامی گزارش کرده است؛ اما عبارت صفحهٔ خود IRCC برای پرمیت‌های معاف از LMIA این است که افسران «باید» (should، به معنای توصیه) نامه بفرستند، آن هم وقتی نگرانی از اطلاعاتی ناشی شده که متقاضی به‌طور معقول از آن خبر نداشته است.
- نامه باید نگرانی‌های مشخص افسر را بگوید و به متقاضی اطلاع بدهد که کارفرما باید مستقیماً به IRCC پاسخ بدهد و مدارک بفرستد.
- بنا بر گزارش CIC News از دستورالعمل به‌روزشده، کارفرما ۱۵ روز (یا مهلت استاندارد همان دفتر) برای پاسخ دارد و افسر پرونده را ۳۰ روز پس از آن مهلت برای بررسی زمان‌بندی می‌کند تا پاسخ وب‌فرم کارفرما به پرونده پیوست شود.
- صفحهٔ IRCC همچنین می‌گوید افسران می‌توانند با اطلاعات تماس درج‌شده در پیشنهاد شغلی مستقیماً با کارفرما تماس بگیرند.
افسران حالا چطور باید واقعی‌بودن را بسنجند
دستورالعمل رویکردی جامع‌تر می‌خواهد: همهٔ عوامل مرتبط با هم دیده شوند، نه فقط یک معیار. عوامل مقرراتی تغییر نکرده‌اند: آیا کارفرما واقعاً در آن کسب‌وکار فعال است، آیا پیشنهاد با نیاز معقول کارفرما سازگار است، آیا کارفرما می‌تواند شرایط را عملاً تأمین کند، و سابقهٔ رعایت مقررات فدرال یا استانی. چند شفاف‌سازی عملی، طبق خلاصهٔ CIC News:
- قرارداد کاری در صورت ارائه بررسی می‌شود اما الزامی نیست.
- محل کار فیزیکی در کانادا دیگر الزامی نیست و کسب‌وکار خانگی به‌خودی‌خود مشکل محسوب نمی‌شود.
- مراقبان مقیم (live-in caregiver) از شرط «فعال‌بودن در کسب‌وکار» معاف هستند.
- کسب‌وکاری که فقط برای آوردن کارگر خارجی وجود دارد همچنان کسب‌وکار فعال به حساب نمی‌آید.
اگر نامه رسید، کارفرما چه کند
کارفرما، نه کارگر، به نگرانی‌های افسر پاسخ می‌دهد و پاسخ مستقیماً به IRCC می‌رود. مهلت کوتاه است، پس کارفرما باید پیش از رسیدن نامه آماده باشد. مدارکی که معمولاً به نگرانی دربارهٔ واقعی‌بودن مربوط می‌شوند: اثبات فعالیت واقعی کسب‌وکار (ثبت شرکت، اظهارنامه‌های مالیاتی، صورت‌های مالی، فهرست حقوق)، توضیح روشن دربارهٔ نیاز به این نقش و نحوهٔ تعیین حقوق و وظایف، و سابقهٔ رعایت تعهدات مهاجرتی و کارگری. هر ادعا باید دقیق باشد: حکم ارائهٔ اطلاعات نادرست می‌تواند به پنج سال ممنوعیت ورود بینجامد که بسیار بدتر از یک رد است.
نامهٔ انصاف رویه‌ای نه رد است و نه تأیید؛ فرصتی برای پاسخ است. افسر پس از بررسی پاسخ هنوز می‌تواند درخواست را رد کند.
مدارکی که معمولاً مرتبط‌اند
IRCC فهرست ثابتی منتشر نمی‌کند؛ نامه نگرانی‌های مشخص افسر را می‌گوید و کارفرما به همان‌ها پاسخ می‌دهد. گروه‌های زیر مدارکی هستند که معمولاً به نگرانی دربارهٔ واقعی‌بودن مربوط می‌شوند، نه چک‌لیست رسمی. چیزی را بفرستید که به سؤال پرسیده‌شده پاسخ می‌دهد، نه همهٔ آنچه دارید.
هر چه ارسال می‌شود باید دقیق و همسو با درخواست اولیه باشد. ناسازگاری می‌تواند مشکل ارائهٔ اطلاعات نادرست بسازد که از تردید اولیه بدتر است.
- کسب‌وکار واقعاً فعال است: مدارک ثبت یا تأسیس شرکت و پروانه‌های لازم؛ اظهارنامه‌های CRA (GST/HST و مالیات شرکت، پرداخت‌های مربوط به حقوق)؛ صورت‌های مالی و گردش حساب بانکی؛ اجاره‌نامه یا اثبات محل کار، از جمله دفتر کار خانگی؛ فاکتورها، قراردادهای مشتریان، وب‌سایت و عکس از محل فعالیت.
- شغل واقعی و لازم است: قرارداد امضاشده یا نامهٔ پیشنهاد (قابل بررسی اما الزامی نیست)؛ شرح شغل، وظایف و ساعات کار؛ نحوهٔ تعیین حقوق نسبت به بازار؛ دلیل نیاز به این نقش در حال حاضر؛ ساختار سازمانی و نقش‌های مشابه پرشده؛ تلاش‌های جذب نیرو.
- کارفرما می‌تواند پیشنهاد را عملی کند: سوابق پرداخت حقوق کارکنان فعلی؛ درآمد و جریان نقدی که نشان دهد پرداخت حقوق ممکن است؛ فیش حقوقی، T4 و سوابق کاری کارگران خارجی قبلی در همان نقش.
- سابقهٔ رعایت مقررات: سوابق پیشنهادهای شغلی یا LMIAهای قبلی و اینکه شرایط آن‌ها رعایت شده؛ رعایت استانداردهای کار و مجوزها برای مشاغل تحت نظارت.
دیدگاه ما: منصفانه‌تر از قبل
به نظر ما این روند از روندی که جایگزین آن شده منصفانه‌تر است. در رویهٔ قبلی، یک شغل واقعی می‌توانست فقط به این دلیل رد شود که افسر مطمئن نبود، و تنها طرفی که می‌توانست تردید را برطرف کند، یعنی کارفرما، هرگز پرسیده نمی‌شد. تردید با نتیجه‌گیری یکی نیست. وقتی افسر موظف است نگرانی را کتباً بنویسد و به کارفرما اجازهٔ پاسخ بدهد، احتمال بیشتری هست که ردها بر پایهٔ مدرک باشند، نه بر پایهٔ عدم قطعیت. این دیدگاه ماست، نه اظهارنظر IRCC، و نتیجهٔ هیچ پرونده‌ای را تغییر نمی‌دهد.
چه چیز تغییر نکرده است
هیچ‌یک از این‌ها تأیید را تضمین نمی‌کند و زمان پردازش را کوتاه نمی‌کند. دستورالعمل‌ها راهنمای افسران‌اند و اختیار افسر برای رد را در جایی که مدارک پیشنهاد واقعی را پشتیبانی نمی‌کند، از بین نمی‌برند. این تغییر به متقاضی و کارفرما فرصت منصفانهٔ شنیده‌شدن می‌دهد، که پیشرفت واقعی است، اما همچنان به پاسخ سریع و مدارک محکم کارفرما بستگی دارد. برای کسانی که پیش از ۱۷ سپتامبر رد شده‌اند، این دستورالعمل‌ها تصمیم را بازنمی‌کند؛ گزینه‌هایی مثل درخواست جدید یا اعتراض حقوقی مهلت‌های سخت‌گیرانه دارند، پس زود با یک نمایندهٔ دارای مجوز صحبت کنید.
اطلاعات عمومی، تطبیق‌داده‌شده با دستورالعمل افسران IRCC (به‌روزرسانی ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۶) و گزارش CIC News در ۲ اکتبر ۲۰۲۶. مشاوره حقوقی نیست؛ زمان‌بندی ۱۵ و ۳۰ روزه از گزارش ثانویه است و مهلت درج‌شده در نامهٔ خودتان ملاک است.
